In de Sp!ts stond een kort artikeltje over Laura Marling. Nu is de Sp!ts niet bepaald de krant voor artikels met diepgang, maar alsnog vond ik het een best inspirerend stukje. Vooral omdat in haar uitspraken bijna tegenovergesteld leken in vergelijking met de meeste artiesten en kunstenaars.
In plaats van het graag kind wil blijven is ze juist altijd al graag volwassen geweest. In plaats van je hele persoonlijkheid bloot te leggen zegt ze meer een voorstander te zijn van afstandelijkheid in haar werk.
Met uitspraken als dat zou je denken dat je met een koele strakke tante te maken te hebben, maar toch.. vind ik haar hartstikke lief.
Deze weide combinaties doen me toch nadenken over hoe ik zelf in elkaar zit over dergelijke zaken. Ik hou niet van onpersoonlijkheid, maar hou anderen het liefst weg van mijn eigen zaken. Ik denk niet dat ik mezelf ooit klaar zal voelen voor volwassenheid, maar vind tegelijkertijd nog steeds dat leeftijdsgenoten zich vaak als debielen gedragen.
Misschien dat chagrijnig en introvert nog geeneens zo'n gekke persoonlijkheid is, blijkbaar kunnen dit toch nog leuke mensen zijn.
Of zoiets.
Inspirerend.
Dus.
