Woensdagavond stond ik in de 013 te genieten van een van de betere bands van dit moment: A Place to Bury Strangers. Als ik het woord weer uit de kast mag trekken zie ik ook dit als echte generatiemuziek. Je kunt goed horen dat ze geïnspireerd zijn door alle oude post-punk namen en vast ook wel door Sonic Youth en bla bla bla. Maar uiteindelijk geven ze een nieuwe draai aan het al oude geluid door een van de betere noise spektakel acts te worden die met gemak een hele zooi van je lijstje favoriete punk bands wegblaast.
Tevens is dit mijn eerste concert geweest waar ik oordoppen in heb gehad. Dat was dan wel weer minder. Misschien ben ik al doof of mis ik de perfecte manier om ze in te doen, maar ik had echt het idee dat ik het halve concert heb gemist. Maar tegen het einde maakt het allemaal niks meer uit en word het hele concert een grote knal gepaard met verplichte stroboscoop effecten.
De hele finale was fantastisch. Voorafgaand van zowat 5 minuten waarin Oliver Ackermann als een soort chagrijnige indiaan op de zaal neer kijkt en hetzelfde gitaarloopje blijft spelen breekt het los met gebroken snaren als gevolg. En nu zijn veel van die oude bands ineens niet zo rock 'n roll meer.
Maar misschien had je er gewoon bij moeten zijn :)
Link naar interview met de zanger.
