Het nieuwe retro

Een week terug stond ik nu al bijna in de Merleyn, te swingen met Thee Oh Sees. Een garage bandje uit de US dat met een flinke energiestoot steeds maar nieuwe albums en songs blijft uitbrengen. Hun nieuwe album Castlemania schijnt binnenkort zijn echte grote release te krijgen.



Ik ken lang niet alles van ze, maar wat ik vernam was dat ze weinig van het nieuwe album gespeeld hebben. Dat maakt mij helemaal niks uit, want alles wat ik van ze ken vind ik gewoon hartstikke leuk.
Het zijn doorgaans alleen eenvoudige deuntjes, met een flinke retro feel, maar het werkt wel en de Thee Oh Sees verstaan de kracht van simpelheid (en de charme van Fisher Price telefoons en NES spelletjes). Hun muziek klinkt niet leeg of nog onvoltooid.
En live werkte het perfect. Veel publiek was er net, maar ik denk dat toch wel de helft van de mensen in het kleine zaaltje uit hun dak gingen. Best een beetje geweldig. En een tip om te gaan beluisteren/te gaan zien als je de kans krijgt.

I Need Seed
^die speelden ze niet

Super schattig

N'aaaaaw

Dit is het oude jare 80 bandje waar Trent Reznor in zat. Super schattig voor iedereen die een fan is van Nine Inch Nails :)

Aan al mijn surf zombies

Ik ben van plan een nieuw blog te beginnen, in de tussentijd misschien toch maar af en toe hier iets neerkwakken.



Ik ben een groot liefhebber van post-punk/goth revival bandjes, al zijn er daar inmiddels alweer ontelbaar voorbeelden van te vinden. Toch hebben de meeste ook echt een eigen geluid. Crystal Stilts vind ik ook een erg leuke, vooral omdat het eigenlijk klinkt als lome surfmuziek. Een beetje alsof ze zijn geïnspireerd door de kortere nummertjes van de eerste Doors plaat.
Ik vind het in elk geval erg gaaf. Voor de zombies onder ons een nieuwe lekker zomerse plaat!

Dit nummer is de opener en eigenlijk een update van de al eerder uitgebrachte versie. Hij is nu nog beter!

A Place to Bury Your Eardrums

Woensdagavond stond ik in de 013 te genieten van een van de betere bands van dit moment: A Place to Bury Strangers. Als ik het woord weer uit de kast mag trekken zie ik ook dit als echte generatiemuziek. Je kunt goed horen dat ze geïnspireerd zijn door alle oude post-punk namen en vast ook wel door Sonic Youth en bla bla bla. Maar uiteindelijk geven ze een nieuwe draai aan het al oude geluid door een van de betere noise spektakel acts te worden die met gemak een hele zooi van je lijstje favoriete punk bands wegblaast.

Tevens is dit mijn eerste concert geweest waar ik oordoppen in heb gehad. Dat was dan wel weer minder. Misschien ben ik al doof of mis ik de perfecte manier om ze in te doen, maar ik had echt het idee dat ik het halve concert heb gemist. Maar tegen het einde maakt het allemaal niks meer uit en word het hele concert een grote knal gepaard met verplichte stroboscoop effecten.
De hele finale was fantastisch. Voorafgaand van zowat 5 minuten waarin Oliver Ackermann als een soort chagrijnige indiaan op de zaal neer kijkt en hetzelfde gitaarloopje blijft spelen breekt het los met gebroken snaren als gevolg. En nu zijn veel van die oude bands ineens niet zo rock 'n roll meer.
Maar misschien had je er gewoon bij moeten zijn :)

Link naar interview met de zanger.

R.I.P. Peter Steele

Het is alsof ik ongeluk breng.

Gisteravond is Peter Steele, zanger van metalband Type O Negative overleden. Toevallig had ik vorige maand sinds jaren weer een paar keer hun anthem track Black No. 1 opstaan. Voornamelijk omdat het voor mij sentimentele waarde heeft eigenlijk. Ben absoluut geen fan van de band, maar vond het in mijn puberteit wel gave muziek. En stiekem is Black No. 1 gewoon nog steeds eg leuk.

Heb altijd gezworen dat mocht ik ooit eens akoestisch gitaar kunnen spelen, dan is dit een van de eerste nummers waar ik een cover interpretatie van zou willen maken:

Ook leuk: Summer Breeze

Nooit geweten of ze bewust een gothic imago hebben aangenomen of dat het eigenlijk een mediading was waar ze voor de lol in mee zijn gegaan. En het zal nu ook altijd wel een mysterie blijven of Steele zijn beroemde naaktfoto echt is, of dat ze een neplul hebben gebruikt.
Maar wat ik wel weet is dat Steele met zijn band een heleboel guilty pleasures heeft achtergelaten. Waarvoor bedankt.. denk ik. R.I.P.

En dan ga ik nu weer Feist opzetten ofzo.

Mooi opgebouwde gitaarmuren

Het is alweer een tijdje terug (vorige maand), maar ben naar een concert van de Japanse band Mono geweest. Vooraf wist ik niet zeker of ik er dol op zou zijn aangezien hun meest recente plaat (Hymn to the Immortal Wind) net iets te over-the-top ging in zijn "mooie" composities. Gelukkig werd voor het live optreden het orkest thuisgelaten en werd er plaats gemaakt voor mooi opgebouwde stevige gitaarmuren.



En nu zijn ze een tijdelijke obsessie voor mij. Ik weet erg weinig van post-rock, maar op hun beste momenten kan Mono zich meten met mijn favoriet in het genre: Godspeed You! Black Emperor.
Zelfs hun nieuwe album begin in stil aan te waarderen..

Galmende post-punk noise

Dit vind ik een erg gave band. Ze maken een soort galmende post-punk noise en hebben vorig jaar een nieuwe plaat uitgebracht. Heb ze toen ook live gezien, geweldig goed optreden.

Hier een van de nummers (met helaas haperend geluid, dus moet je zelf maar een goede versie van het net vissen):


In mei ga ik ze weer live meemaken in Tilburg. Ik kan iedereen aanraden om ook te gaan (oordoppen worden aangeraden).

Sea Within a Sea

Een van de mijn favoriete nummers van vorig jaar en een van mijn favoriete bands op dit moment. Vorige maand zag ik ze live, erg leuk!
Eerst maakte ze nog echte horror punk, nu gaan ze meer richting de goth, new wave, post-punk, shoeage.. je begrijpt het wel.

En ik schijn af en toe op de zanger te lijken. Hmm..

R.I.P. Mark Linkous

De start van dit blog begint de dag na het weekend waarop Mark Linkous, frontman van de band Sparklehorse, zelfmoord pleegde door zichzelf in zijn hart te schieten. Misschien komt het omdat ik kranten en nieuwssites niet goed genoeg bij hou, maar ik hoor er om me heen nagenoeg niks over. Vind het daarom toch zeker iets om bij stil te staan.



Nu ken ik eigenlijk veel te weinig materiaal van Sparklehorse, maar de songs die ik gehoord heb vond ik ontzettend goed. Vreemd genoeg kreeg ik afgelopen week ook ineens zin om meer van hun muziek op te zoeken, maar niet meer gedaan. Ik wil mezelf dan ook niet bepaald een fan noemen, maar mijn wereld staat nu toch wel wat ondersteboven.

R.I.P. Mark. De wereld heeft je muziek goed kunnen gebruiken.
Je zou als over emotionele man bijna bang worden voor je eigen gevoeligheid..



(of je kunt naar dit nummer luisteren, om echt depressief te worden)