Het nieuwe retro

Een week terug stond ik nu al bijna in de Merleyn, te swingen met Thee Oh Sees. Een garage bandje uit de US dat met een flinke energiestoot steeds maar nieuwe albums en songs blijft uitbrengen. Hun nieuwe album Castlemania schijnt binnenkort zijn echte grote release te krijgen.



Ik ken lang niet alles van ze, maar wat ik vernam was dat ze weinig van het nieuwe album gespeeld hebben. Dat maakt mij helemaal niks uit, want alles wat ik van ze ken vind ik gewoon hartstikke leuk.
Het zijn doorgaans alleen eenvoudige deuntjes, met een flinke retro feel, maar het werkt wel en de Thee Oh Sees verstaan de kracht van simpelheid (en de charme van Fisher Price telefoons en NES spelletjes). Hun muziek klinkt niet leeg of nog onvoltooid.
En live werkte het perfect. Veel publiek was er net, maar ik denk dat toch wel de helft van de mensen in het kleine zaaltje uit hun dak gingen. Best een beetje geweldig. En een tip om te gaan beluisteren/te gaan zien als je de kans krijgt.

I Need Seed
^die speelden ze niet

A Place to Bury Your Eardrums

Woensdagavond stond ik in de 013 te genieten van een van de betere bands van dit moment: A Place to Bury Strangers. Als ik het woord weer uit de kast mag trekken zie ik ook dit als echte generatiemuziek. Je kunt goed horen dat ze geïnspireerd zijn door alle oude post-punk namen en vast ook wel door Sonic Youth en bla bla bla. Maar uiteindelijk geven ze een nieuwe draai aan het al oude geluid door een van de betere noise spektakel acts te worden die met gemak een hele zooi van je lijstje favoriete punk bands wegblaast.

Tevens is dit mijn eerste concert geweest waar ik oordoppen in heb gehad. Dat was dan wel weer minder. Misschien ben ik al doof of mis ik de perfecte manier om ze in te doen, maar ik had echt het idee dat ik het halve concert heb gemist. Maar tegen het einde maakt het allemaal niks meer uit en word het hele concert een grote knal gepaard met verplichte stroboscoop effecten.
De hele finale was fantastisch. Voorafgaand van zowat 5 minuten waarin Oliver Ackermann als een soort chagrijnige indiaan op de zaal neer kijkt en hetzelfde gitaarloopje blijft spelen breekt het los met gebroken snaren als gevolg. En nu zijn veel van die oude bands ineens niet zo rock 'n roll meer.
Maar misschien had je er gewoon bij moeten zijn :)

Link naar interview met de zanger.

Mooi opgebouwde gitaarmuren

Het is alweer een tijdje terug (vorige maand), maar ben naar een concert van de Japanse band Mono geweest. Vooraf wist ik niet zeker of ik er dol op zou zijn aangezien hun meest recente plaat (Hymn to the Immortal Wind) net iets te over-the-top ging in zijn "mooie" composities. Gelukkig werd voor het live optreden het orkest thuisgelaten en werd er plaats gemaakt voor mooi opgebouwde stevige gitaarmuren.



En nu zijn ze een tijdelijke obsessie voor mij. Ik weet erg weinig van post-rock, maar op hun beste momenten kan Mono zich meten met mijn favoriet in het genre: Godspeed You! Black Emperor.
Zelfs hun nieuwe album begin in stil aan te waarderen..

Sea Within a Sea

Een van de mijn favoriete nummers van vorig jaar en een van mijn favoriete bands op dit moment. Vorige maand zag ik ze live, erg leuk!
Eerst maakte ze nog echte horror punk, nu gaan ze meer richting de goth, new wave, post-punk, shoeage.. je begrijpt het wel.

En ik schijn af en toe op de zanger te lijken. Hmm..