Momenteel draait in de filmhuizen Never Let Me Go, geregisseerd door Mark Romanek. Achteraf kwam ik er pas achter dat deze man ook de film One Hour Photo gedaan heeft (thriller met een enge Robin Williams). Waarschijnlijk is hij een best consequent regisseur, want beide films zijn zeer degelijk, maar krijgen maar weinig waardering. Zijn debuutfilm zal ik binnenkort een keer gaan bekijken.
De lauwe recensies die deze film krijgt zijn voor een groot deel te wijten aan de vergelijking met het boek waar het op gebaseerd is. Ik zou het wat dat betreft niet weten, maar wil het nu zeker een keer lezen. Waarom ikzelf tot deze titel werd aangetrokken kwam in eerste instantie door de betrokkenheid van Alex Garland. Hij deed de scenario's voor 28 Days Later en Sunshine, daarnaast schreef hij het boek The Beach. Allemaal erg lekker spul.
Daarbij word ik ook altijd aangetrokken door mysterieuze films. Tenminste, films die door het publiek worden gezien als mysterieus en onduidelijk. Als ik iets heb gemerkt in het soort films dat ik meestal kan waarderen dan is het wel dat ze bijna nooit een echt duidelijk plot hebben. Meestal is er "iets" aan de hand, waar je als kijker een beetje buiten gelaten word. Volgens mij vinden de meeste mensen dit nogal vervelend. Ik heb het altijd wel erg lekker gevonden.
Voor deze film is dat eigenlijk maar half waar. Het overgrote deel van de film word je als kijker een beetje in het duister gelaten. Precies zoals ik het leuk vind merk je hier en daar dat er iets mis is met de hele wereld waar het zich afspeelt. Je volgt de karakters die zelf ook niet snappen hoe het zit, maar zich daarom gewoon focussen op hun persoonlijke problemen en geluk. Er worden sprongen gemaakt in de tijd en je ziet de karakters opgroeien en via hen komt ook de algemene situatie aan het licht.
Wat deze film zich anders maakt is dat alles rustig word uitgelegd, maar het meeste is niet in de vorm van een plotwending die in je gezicht komt schreeuwen. Af en toe zitten er dingen verstopt in de gesprekken en discussies die de karakters met elkaar hebben waarmee je als kijker weer wat meer duidelijkheid krijgt. Dit zet wel de toon van de film, die erg rustig en observerend te werk gaat.
Geen briljante film, vooral het camera- en editwerk had wat beter gemogen. Maar wel best uniek en ik raakte zeker ontroerd. Daarnaast was ik verbaasd door het geweldige acteren van de drie hoofdrolspelers. De super leuke Carey Mulligan doet het bijvoorbeeld fantastisch, maar vooral Keira Knightley was een verrassing. Ik ben me gelijk diep schuldig gaan voelen dat ik haar tot voor kort nog een beetje irritant vond. Ik zou het jammer vinden als ze hierna weer veder gaat in het spelen van flink gemake-upten chique troela's en actiehelden. Hun mannelijke tegenspeler heeft zich trouwens door mij laten inspireren lijkt me. Zijn nerveuze manier van lopen en pluizige kapsel kwamen mij wel heel erg bekend voor.
Een tip voor mensen die opzoek zijn naar een luchtig drama of luchtige thriller. Niet zo goed als het ultra-mysterieuze
Innocence, wel een stuk beter dan plottwist-pulp als
Michael Bays The Island.
En terwijl je van de mooie muziek geniet hoop ik stiekem dat je hier overheen leest terwijl ik beken The Island eigenlijk ook een best leuke film te vinden...
