"..."

Kijk naar de titel van deze entry.
Het merendeel van de screenplay moet er zo uit hebben gezien. Gesproken word er amper in deze film en de hoofdrolspeler spreekt zelfs helemaal niet. Zijn tegenspeelster weet er op het laatst nog wat uit te knijpen, maar blijft voor het grote deel ook zwijgzaam. Andere personages die in deze film voorkomen kunnen wel lekker door ratelen, maar de film geeft gelukkig een verfrissende voorkeur aan de figuren die luidruchtige communicatie geen vereiste vinden.

Bin-Jip, of 3 Iron (Engelse titel) heb ik laatst herzien na lange tijd. De eerste keer dat ik hem ooit zag leek ik er teveel van verwacht te hebben. Het probleem is dat deze film het toppunt is van subtiliteit. Een groot meesterwerk verwachten is dan ook een verkeerde manier om deze film in te komen. Uiteindelijk is hij dus wel een meesterwerk, dat merkte ik deze tweede keer, maar groots allerminst.

Dit is een mooie, kleine, stille en ontzettend originele film. Rustig geschoten met mooi uitgedachte shots en er gebeurd precies genoeg ik het script om het boeiend te houden en meer gebeurtenissen zouden het waarschijnlijk hebben verpest.
Een mooie ode aan rustige mensen. Mocht ik ooit eens een lange lijst maken met favoriete films dan staat deze er vast wel ergens in.