Mooi opgebouwde gitaarmuren

Het is alweer een tijdje terug (vorige maand), maar ben naar een concert van de Japanse band Mono geweest. Vooraf wist ik niet zeker of ik er dol op zou zijn aangezien hun meest recente plaat (Hymn to the Immortal Wind) net iets te over-the-top ging in zijn "mooie" composities. Gelukkig werd voor het live optreden het orkest thuisgelaten en werd er plaats gemaakt voor mooi opgebouwde stevige gitaarmuren.



En nu zijn ze een tijdelijke obsessie voor mij. Ik weet erg weinig van post-rock, maar op hun beste momenten kan Mono zich meten met mijn favoriet in het genre: Godspeed You! Black Emperor.
Zelfs hun nieuwe album begin in stil aan te waarderen..