Niet gezien

Hier nog een aantal films die mij interessant lijken, maar die ik niet meer op Imagine heb kunnen zien. Erg veel van deze zijn helaas nog niet op DVD, of te downloaden en zullen wel geen echte bioscooprelease krijgen. Wat titels om te onthouden dus:

Imagine 2010

Beestje late post, maar ben vorig weekend naar de laatste dag van het Imagine Film Festival in Amsterdam geweest. Graag had ik in Amsterdam gewoond om dagelijks naar het festival te hoppen, maar vanwege de belachelijke prijs van een treinticket zat dat er bij mij niet in
Hier wat stukjes over de drie films die ik nog heb kunnen zien:

Genius Party Beyond

Een collectie Japanse animatie kortfilms. Dit soort collecties bestaan er al, maar dit is er een van constant hoge kwaliteit. Alle korte films zijn technisch knap en virtuoos geanimeerd. En lekker weird.

YouTube heeft ze allemaal zonder subs online staan, niet in de meest ideale kwaliteit om deze werkjes te bekijken, maar mocht je nieuwsgierig zijn: Gala (het openingsfilmpje en gelijk ook het minst indrukwekkend), Moon Drive (punk!), Wanwa (ondergewaardeerd en lief filmpje) en Tojin Kit.
De film sluit af met Dimension Bomb die ik werkelijk zo geweldig vond dat dit alleen al mijn bioscoop kaartje waard was. Heb echt met open mond zitten kijken. Deze link doet het echt te kort maar het is zeker een aanrader om hem ergens te kijken. Als je van experimentele animatie houd tenminste.

Symbol

Zo vreemd en absurd zie je ze niet vaak op het grote scherm. Werd ergens in een lovende recensie afgeraden om te voorkomen dat de film gebashed zou worden door zuurpruimen. Logisch, want dit is compleet absurde onzin van een heel nieuw level. Het combineert voorspelbare slapstick met de meest vreemde plottwists ooit.

Omdat het een uitdaging is, hier (mijn poging tot) een beschrijving:
Een man (gespeeld door de regisseur) in gekleurde pyjama word wakker in een grote witte kamer. Er steekt iets uit de muur. Als hij er op drukt blijkt het een piemeltje te zijn van een engel en al gauw zit de hele muur vol met engelen piemeltjes. Elke keer dat hij er een aanraakt gebeurd er iets in de kamer. Dit varieert van de verschijning van een fles sojasaus tot een Papoea die uit de muur komt. Hij moet vervolgens een weg naar buiten zien te vinden.
Geen topfilm perse. Maar tja, als je net zo nieuwsgierig bent als mij moet je hem gewoon maar bekijken.

[Rec] 2

Een stuk minder gecompliceerde zombiefun. De film is vanuit first person cam te zien, zoals je dat ook kent uit The Blair Witch Project en Cloverfield. Best leuke film, een aantal lekkere scenes, maar veel minder dan het eerste deel die ik erg kon waarderen.
Dit is meer van hetzelfde, maar dan wat vergezocht en de trucjes om de camera toevallig alles te laten filmen worden een beetje geforceerd. Daarnaast worden er dit keer vuurwapens meegenomen, wat altijd een killer is voor de spanning in een film als deze. En het grootste punt van kritiek dat je als sequel kan hebben: Dit doet me afvragen of deel 1 nou wel echt zo goed was als ik dacht..

Het was een erg gezellige dag, hoop volgend jaar eindelijk eens meer van het festival mee te krijgen.

Abortion is green

Raar. Eigenlijk hou ik vooral van lieve mensen, maar op de een of andere manier zijn een aantal van mijn grootste helden enorme eikels.
Hier een filmpje van een van hen. Doug Stanhope is een rauwe Amerikaanse stand-up die begin dit jaar wekelijks een persoonlijk monoloog had in het programma Newswipe van Charlie Brooker:



Hilarisch fragment, maar wel met een enorme kern van waarheid.
En dat is zijn stijl. Het is moeilijk om te zien waar het dronken gelul ophoud en serieuze statements beginnen, maar het is alsnog de moeite waard om naar hem te luisteren. Zowel om te lachen als stof tot nadenken te krijgen. Word onterecht gezien als een kopie van Bill Hicks. Maar dat was ook een held van mij, dus ik zou liever nog 5 gelijkwaardige comedians zien dan de gemiddelde flauwe Amerikaanse stand-up. Comedy mag wel eens pijn doen.

Kijk hier ook zijn geniale show:
http://www.youtube.com/watch?v=FX8hPr7nWU8

"..."

Kijk naar de titel van deze entry.
Het merendeel van de screenplay moet er zo uit hebben gezien. Gesproken word er amper in deze film en de hoofdrolspeler spreekt zelfs helemaal niet. Zijn tegenspeelster weet er op het laatst nog wat uit te knijpen, maar blijft voor het grote deel ook zwijgzaam. Andere personages die in deze film voorkomen kunnen wel lekker door ratelen, maar de film geeft gelukkig een verfrissende voorkeur aan de figuren die luidruchtige communicatie geen vereiste vinden.

Bin-Jip, of 3 Iron (Engelse titel) heb ik laatst herzien na lange tijd. De eerste keer dat ik hem ooit zag leek ik er teveel van verwacht te hebben. Het probleem is dat deze film het toppunt is van subtiliteit. Een groot meesterwerk verwachten is dan ook een verkeerde manier om deze film in te komen. Uiteindelijk is hij dus wel een meesterwerk, dat merkte ik deze tweede keer, maar groots allerminst.

Dit is een mooie, kleine, stille en ontzettend originele film. Rustig geschoten met mooi uitgedachte shots en er gebeurd precies genoeg ik het script om het boeiend te houden en meer gebeurtenissen zouden het waarschijnlijk hebben verpest.
Een mooie ode aan rustige mensen. Mocht ik ooit eens een lange lijst maken met favoriete films dan staat deze er vast wel ergens in.

Deze band ga ik niet live zien

23 april zijn de Crystal Castles in Nederland. En dit moet ik gaan missen, met de simpele reden dat ik heb zitten treuzelen met het kopen van tickets.
Toch jammer, want lijkt me een ontzettend gave band om live mee te maken. Ben best wel een fan van ze en vind dat ze echte generatiemuziek maken. Hun aanpak om retro bliepjes in punky dance liedjes te gieten defineert zowat deze generatie. Behalve dan dat ze bijna de enige zijn die dit soort muziek maken. Enige vergelijkbare electronic duo waar ik op kan komen die net zo geflipt zijn, is Kap Bambino.

Veel van hun nummers zijn nog best wel toegankelijk, maar af en toe zitten er ook wat meer schreeuwerige tracks bij die meer naar de punk neigen en die de meeste mensen niet bevallen. Waarschijnlijk moet je gewoon een beetje krankzinnig zijn om dit leuk te vinden.


Courtship Dating
Untrust Us

R.I.P. Peter Steele

Het is alsof ik ongeluk breng.

Gisteravond is Peter Steele, zanger van metalband Type O Negative overleden. Toevallig had ik vorige maand sinds jaren weer een paar keer hun anthem track Black No. 1 opstaan. Voornamelijk omdat het voor mij sentimentele waarde heeft eigenlijk. Ben absoluut geen fan van de band, maar vond het in mijn puberteit wel gave muziek. En stiekem is Black No. 1 gewoon nog steeds eg leuk.

Heb altijd gezworen dat mocht ik ooit eens akoestisch gitaar kunnen spelen, dan is dit een van de eerste nummers waar ik een cover interpretatie van zou willen maken:

Ook leuk: Summer Breeze

Nooit geweten of ze bewust een gothic imago hebben aangenomen of dat het eigenlijk een mediading was waar ze voor de lol in mee zijn gegaan. En het zal nu ook altijd wel een mysterie blijven of Steele zijn beroemde naaktfoto echt is, of dat ze een neplul hebben gebruikt.
Maar wat ik wel weet is dat Steele met zijn band een heleboel guilty pleasures heeft achtergelaten. Waarvoor bedankt.. denk ik. R.I.P.

En dan ga ik nu weer Feist opzetten ofzo.

Dit doet me erg denken aan mijn idee voor een recente schilder opdracht:



Behalve die vleugels dan.
Het vast zitten aan de wereld was iets wat ik soortgelijk wou uitvoeren, maar dan met meer 'cyberweirdness'.

Meer werk van Daria Endressen zie je hier.
En hier.

Eden Lake

Een verliefd stel gaat een weekendje weg en probeert te genieten op het strand. Vervolgens komen Britse jongeren in trainingsbroeken en een gettoblaster met grime muziek rondhangen. AAAAAAA! Dit op zichzelf vind ik al een stuk enger dan de gemiddelde horrorfilm. Maar als je niet zoals mij een aangeboren fobie hebt voor hangjongeren in trainingsbroeken, maakt deze film daar verandering van.

Niemand word gespaard in deze film waar het hele ongeval dat in het begin plaatsvind escaleert a la Texas Chainsaw Massacre. Hiermee is Eden Lake bijna té effectief. Je wilt horror, dus je krijgt horror, maar de aanpak van de film is wel erg rauw en redelijk realistisch. Op internet zijn er hier en daar als discussies of de film als flinke maatschappijkritiek bedoeld is, of dat je het gewoon moet zien als een shocker. Waarschijnlijk dat laatste. Maar dat maakt de film wel echt eng.

Niet de perfecte film voor een avondje griezelen met vrienden. Wie graag een avond met de tanden op elkaar en nagels in de bank leuning zit moet hem zeker eens meenemen.



Better run when you hear the sirens coming, I can hear the sirens coming!

Mijn avonturen in Underland

Op aanvraag is hier een review van Alice in Wonderland:
Een echt waardige verfilming van de Alice boeken zal er wel nooit komen, het is vrij a-typisch spul om in film om te zetten. De verhaalstructuur is ongewoon en uiteindelijk slaat het allemaal nergens op. Niet zo raar dat voor de vele adaptaties die de boeken zijn ondergaan een groot deel van het bronmateriaal uit het raam is gegooid om er een logischer geheel van te maken.
Dat is hier ook zo. Enige overgebleven elementen zijn de karakters en ook die hebben een grote metamorfose gehad. Voor de rest doet de film gewoon waar hij zin in heeft en plukt hier en daar nog dingetjes uit de boeken. Het Jabberwocky gedicht was in het boek gewoon een passage, hier is het een belangrijk plot element dat moet resulteren in een episch eindgevecht. "Why is a raven like a writing desk?" was een grappige zin uit het eerste boek, in de film is het gebruikt als catchphrase.



Maar het werkt wel. Ik zou een enorm groot artikel kunnen typen over alles wat deze film niet goed doet (maar dat ga ik niet doen, waarom schrijf ik dit überhaupt? Waarom kan ik geen korte teksten neerpennen?), maar uiteindelijk zou dat geen verschil maken voor de geweldige fantasypret die deze film oplevert. Daarnaast zijn de visuals echt geniaal. Technisch een grote stap vooruit. En dan heb ik het beslist niet over de 3D. De CGI werkt perfect met de live action, zo goed dat je het zelf al geloofd en geen brilletje nodig hebt om je te overtuigen. Van het design moet je maar net houden, maar voor Tim Burton fans (ja, hier zit er een) zit dat wel goed.

En daar mag je nog een interessante verzameling aan acteurs bij optellen. Johnny Depp, Helena Bohem Carter, Crispin Glover (zo'n fascinerende man dat ik eens een post speciaal aan hem zal wijden), Alan Rickman (zijn stem laat letterlijk elke zin goed klinken) en Stephen Fry (een van de meest geweldige personen die we hier op aarde hebben).
Het verhaal is slecht, de pacing niet helemaal goed en de film voelt gehaast. En wat een crapdesign voor de Jabberwocky. Een van de weinige figuren waarbij ik echt wou dat ze gewoon naar de afbeeldingen uit het boek hadden gekeken en past totaal niet in een Burton film. Daarnaast mist het gehele idee van de oude verhalen die op hun eigen manier vooral ook gaan over het toepassen van logica. Oh en Wonderland heet ineens Underland. Vraag mij niet waarom.

Maar dit alles neemt niet weg dat ik binnekort de film weer ga zien en ik thuis alwanhopig op zoek ben gegaan naar een goede camversies om bepaalde scenes nog eens te bekijken. Uiteindelijk heeft de film zijn doel meer dan bereikt. Al wacht ik nog steeds op mijn ultieme Alice verfilming.

Mooi opgebouwde gitaarmuren

Het is alweer een tijdje terug (vorige maand), maar ben naar een concert van de Japanse band Mono geweest. Vooraf wist ik niet zeker of ik er dol op zou zijn aangezien hun meest recente plaat (Hymn to the Immortal Wind) net iets te over-the-top ging in zijn "mooie" composities. Gelukkig werd voor het live optreden het orkest thuisgelaten en werd er plaats gemaakt voor mooi opgebouwde stevige gitaarmuren.



En nu zijn ze een tijdelijke obsessie voor mij. Ik weet erg weinig van post-rock, maar op hun beste momenten kan Mono zich meten met mijn favoriet in het genre: Godspeed You! Black Emperor.
Zelfs hun nieuwe album begin in stil aan te waarderen..