Terugkeer van het mediablogje

Stiekem vind ik het wel heel erg leuk om te blijven schrijven over alle inspirerende films, boeken, bands en artiesten en algemeen interessante kunst die ik tegenkom. Ik ben op een gegeven moment gewoon gestopt met posten omdat ik het erg druk heb gekregen. Maar mocht ik tussendoor weer tijd vinden lijkt dit me juist perfecte ontspanning.

Heb ondertussen alweer zoveel gezien/gehoord/meegemaakt, daar kan ik nog maanden mee vooruit. In de tussentijd is ook alweer de Nijmeegse Affaire voorbijgekomen en is er volgens velen weer een nieuwe titel aan de lijst 'Beste films ooit' toe te voegen. Of dat laatste terecht is, lees je hier snel.

Ik ga weer even wat kijken. Of lezen. En zit nu al wat te luisteren. Tot snel!

Voetbal

Voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal voetbal.

R.I.P.

:( :( :(



Dennis Hopper, deze is voor jou!
(en iedereen die de referentie snapt)

A Place to Bury Your Eardrums

Woensdagavond stond ik in de 013 te genieten van een van de betere bands van dit moment: A Place to Bury Strangers. Als ik het woord weer uit de kast mag trekken zie ik ook dit als echte generatiemuziek. Je kunt goed horen dat ze geïnspireerd zijn door alle oude post-punk namen en vast ook wel door Sonic Youth en bla bla bla. Maar uiteindelijk geven ze een nieuwe draai aan het al oude geluid door een van de betere noise spektakel acts te worden die met gemak een hele zooi van je lijstje favoriete punk bands wegblaast.

Tevens is dit mijn eerste concert geweest waar ik oordoppen in heb gehad. Dat was dan wel weer minder. Misschien ben ik al doof of mis ik de perfecte manier om ze in te doen, maar ik had echt het idee dat ik het halve concert heb gemist. Maar tegen het einde maakt het allemaal niks meer uit en word het hele concert een grote knal gepaard met verplichte stroboscoop effecten.
De hele finale was fantastisch. Voorafgaand van zowat 5 minuten waarin Oliver Ackermann als een soort chagrijnige indiaan op de zaal neer kijkt en hetzelfde gitaarloopje blijft spelen breekt het los met gebroken snaren als gevolg. En nu zijn veel van die oude bands ineens niet zo rock 'n roll meer.
Maar misschien had je er gewoon bij moeten zijn :)

Link naar interview met de zanger.

Pijnlijk herkenbaar

Aangezien ik meer Britse dan Nederlandse tv kijk, ben ik een van de weinige die kennis heeft gemaakt met het het genie Charlie Brooker. Niet alleen een van de meest grappige en originele presentators, veel van zijn zelf denigrerende gedrag is nogal pijnlijk herkenbaar.



Onlangs schreef hij nog een hilarisch column waarin hij verteld hoe zijn zenuwen hem in zijn broek lieten plassen op live tv. Zo iemand is gelijk al een held van mij. En ondanks dat hij zelf zegt dat in zijn presenteer methode probeert de grootste lul te zijn, is het moeilijk geen sympathie voor de man te hebben. Hij lacht zelden naar de kijker en met moeite komt er een aardige verwelkoming of groet vanaf. Maar wat je ervoor terug krijgt is een van de meest eerlijke en oprechte personen in tv-land. Een verademing tussen de neppe kwijlballen.

Brooker is momenteel een druk bezet man, naast zijn columns is hij momenteel presentator op tv (zijn tweede show dit jaar al) en op radio. Daarnaast zie je hem af en toe ook als gast in Britse panelshows. Gelukkig maar, want ik heb mijn wekelijke porsie Charlie Brooker altijd hard nodig.
Zijn verrassend leuke Radio programma heet So Wrong It´s Right (via de link te beluisteren), waarin gasten punten krijgen voor hun ergenissen en politiek incorrecte ideeën. Hier een link naar de eerste aflevering waar David Mitchell te gast is <3
Op tv presenteerd hij You Have Been Watching, waarin Charlie wekelijks de kans krijgt andere programma´s af te zeiken.

Zijn beste werk zijn echter zijn series Screenwipe en Newswipe. Beide zijn low-budget programma´s die helemaal draaien om Charlies eigen observatiesvanaf zijn appartement. Newswipe had begin dit jaar zijn succesvolle tweede seizoen. Het eerste was een heel stuk beter, bekijk het hier.
Daarnaast heeft hij in het verleden ook nog samengewerkt met Christopher Morris (als we het toch over Britse helden hebben) en heeft hij een eigen mini-serie geschreven over zombies genaamd Dead Set.

Met al deze projecten zou je denken dat hij een populaire naam aan het worden is, maar met zijn vreemde humor en afstandelijke gedrag zal hij waarschijnlijk altijd wel een beetje underground blijven. En hier in Nederland al helemaal. Vandaar deze post, nu je ook kennis hebt gemaakt met dit genie kun je net zo cool zijn als ik. (en nu ga ik stilletjes in een hoekje zitten huilen)

Charlie Brooker over rolling news
Over Britannia High
10 Biggest Cocks in Advertising
10 Biggest Cocks and She-Cocks in Advertising
Charlies mening over de Susan Boyle hysterie

Born Ginger

Klets! Heerlijke klap in je gezicht-clip!
Hij staat momenteel direct op de website van M.I.A., weet dus niet hoe lang hij er nog zal staan, maar vind het een geweldige video. Niet voor al te tere zieltjes!

M.I.A. - Born Free

En het liedje is nog leuk ook. Zo mogen er meer videoclips gemaakt worden.
(zelfde regisseur als de clip bij 'Stress' van Justice, die ook al voor heel wat opschudding zorgde)

Edit: Denk niet dat hij met bovenstaande link nog te bekijken is, hier staat hij zowiezo:

Het Vimeo kanaal van Romain Gavras

Ijslandse vulkaanwolk

Is die stofwolk toch nog ergens goed voor geweest. Hier wat prachtige foto's:











http://www.juliastaples.com/
(link waar ik ze vandaan heb)

Niet gezien

Hier nog een aantal films die mij interessant lijken, maar die ik niet meer op Imagine heb kunnen zien. Erg veel van deze zijn helaas nog niet op DVD, of te downloaden en zullen wel geen echte bioscooprelease krijgen. Wat titels om te onthouden dus:

Imagine 2010

Beestje late post, maar ben vorig weekend naar de laatste dag van het Imagine Film Festival in Amsterdam geweest. Graag had ik in Amsterdam gewoond om dagelijks naar het festival te hoppen, maar vanwege de belachelijke prijs van een treinticket zat dat er bij mij niet in
Hier wat stukjes over de drie films die ik nog heb kunnen zien:

Genius Party Beyond

Een collectie Japanse animatie kortfilms. Dit soort collecties bestaan er al, maar dit is er een van constant hoge kwaliteit. Alle korte films zijn technisch knap en virtuoos geanimeerd. En lekker weird.

YouTube heeft ze allemaal zonder subs online staan, niet in de meest ideale kwaliteit om deze werkjes te bekijken, maar mocht je nieuwsgierig zijn: Gala (het openingsfilmpje en gelijk ook het minst indrukwekkend), Moon Drive (punk!), Wanwa (ondergewaardeerd en lief filmpje) en Tojin Kit.
De film sluit af met Dimension Bomb die ik werkelijk zo geweldig vond dat dit alleen al mijn bioscoop kaartje waard was. Heb echt met open mond zitten kijken. Deze link doet het echt te kort maar het is zeker een aanrader om hem ergens te kijken. Als je van experimentele animatie houd tenminste.

Symbol

Zo vreemd en absurd zie je ze niet vaak op het grote scherm. Werd ergens in een lovende recensie afgeraden om te voorkomen dat de film gebashed zou worden door zuurpruimen. Logisch, want dit is compleet absurde onzin van een heel nieuw level. Het combineert voorspelbare slapstick met de meest vreemde plottwists ooit.

Omdat het een uitdaging is, hier (mijn poging tot) een beschrijving:
Een man (gespeeld door de regisseur) in gekleurde pyjama word wakker in een grote witte kamer. Er steekt iets uit de muur. Als hij er op drukt blijkt het een piemeltje te zijn van een engel en al gauw zit de hele muur vol met engelen piemeltjes. Elke keer dat hij er een aanraakt gebeurd er iets in de kamer. Dit varieert van de verschijning van een fles sojasaus tot een Papoea die uit de muur komt. Hij moet vervolgens een weg naar buiten zien te vinden.
Geen topfilm perse. Maar tja, als je net zo nieuwsgierig bent als mij moet je hem gewoon maar bekijken.

[Rec] 2

Een stuk minder gecompliceerde zombiefun. De film is vanuit first person cam te zien, zoals je dat ook kent uit The Blair Witch Project en Cloverfield. Best leuke film, een aantal lekkere scenes, maar veel minder dan het eerste deel die ik erg kon waarderen.
Dit is meer van hetzelfde, maar dan wat vergezocht en de trucjes om de camera toevallig alles te laten filmen worden een beetje geforceerd. Daarnaast worden er dit keer vuurwapens meegenomen, wat altijd een killer is voor de spanning in een film als deze. En het grootste punt van kritiek dat je als sequel kan hebben: Dit doet me afvragen of deel 1 nou wel echt zo goed was als ik dacht..

Het was een erg gezellige dag, hoop volgend jaar eindelijk eens meer van het festival mee te krijgen.

Abortion is green

Raar. Eigenlijk hou ik vooral van lieve mensen, maar op de een of andere manier zijn een aantal van mijn grootste helden enorme eikels.
Hier een filmpje van een van hen. Doug Stanhope is een rauwe Amerikaanse stand-up die begin dit jaar wekelijks een persoonlijk monoloog had in het programma Newswipe van Charlie Brooker:



Hilarisch fragment, maar wel met een enorme kern van waarheid.
En dat is zijn stijl. Het is moeilijk om te zien waar het dronken gelul ophoud en serieuze statements beginnen, maar het is alsnog de moeite waard om naar hem te luisteren. Zowel om te lachen als stof tot nadenken te krijgen. Word onterecht gezien als een kopie van Bill Hicks. Maar dat was ook een held van mij, dus ik zou liever nog 5 gelijkwaardige comedians zien dan de gemiddelde flauwe Amerikaanse stand-up. Comedy mag wel eens pijn doen.

Kijk hier ook zijn geniale show:
http://www.youtube.com/watch?v=FX8hPr7nWU8

"..."

Kijk naar de titel van deze entry.
Het merendeel van de screenplay moet er zo uit hebben gezien. Gesproken word er amper in deze film en de hoofdrolspeler spreekt zelfs helemaal niet. Zijn tegenspeelster weet er op het laatst nog wat uit te knijpen, maar blijft voor het grote deel ook zwijgzaam. Andere personages die in deze film voorkomen kunnen wel lekker door ratelen, maar de film geeft gelukkig een verfrissende voorkeur aan de figuren die luidruchtige communicatie geen vereiste vinden.

Bin-Jip, of 3 Iron (Engelse titel) heb ik laatst herzien na lange tijd. De eerste keer dat ik hem ooit zag leek ik er teveel van verwacht te hebben. Het probleem is dat deze film het toppunt is van subtiliteit. Een groot meesterwerk verwachten is dan ook een verkeerde manier om deze film in te komen. Uiteindelijk is hij dus wel een meesterwerk, dat merkte ik deze tweede keer, maar groots allerminst.

Dit is een mooie, kleine, stille en ontzettend originele film. Rustig geschoten met mooi uitgedachte shots en er gebeurd precies genoeg ik het script om het boeiend te houden en meer gebeurtenissen zouden het waarschijnlijk hebben verpest.
Een mooie ode aan rustige mensen. Mocht ik ooit eens een lange lijst maken met favoriete films dan staat deze er vast wel ergens in.

Deze band ga ik niet live zien

23 april zijn de Crystal Castles in Nederland. En dit moet ik gaan missen, met de simpele reden dat ik heb zitten treuzelen met het kopen van tickets.
Toch jammer, want lijkt me een ontzettend gave band om live mee te maken. Ben best wel een fan van ze en vind dat ze echte generatiemuziek maken. Hun aanpak om retro bliepjes in punky dance liedjes te gieten defineert zowat deze generatie. Behalve dan dat ze bijna de enige zijn die dit soort muziek maken. Enige vergelijkbare electronic duo waar ik op kan komen die net zo geflipt zijn, is Kap Bambino.

Veel van hun nummers zijn nog best wel toegankelijk, maar af en toe zitten er ook wat meer schreeuwerige tracks bij die meer naar de punk neigen en die de meeste mensen niet bevallen. Waarschijnlijk moet je gewoon een beetje krankzinnig zijn om dit leuk te vinden.


Courtship Dating
Untrust Us

R.I.P. Peter Steele

Het is alsof ik ongeluk breng.

Gisteravond is Peter Steele, zanger van metalband Type O Negative overleden. Toevallig had ik vorige maand sinds jaren weer een paar keer hun anthem track Black No. 1 opstaan. Voornamelijk omdat het voor mij sentimentele waarde heeft eigenlijk. Ben absoluut geen fan van de band, maar vond het in mijn puberteit wel gave muziek. En stiekem is Black No. 1 gewoon nog steeds eg leuk.

Heb altijd gezworen dat mocht ik ooit eens akoestisch gitaar kunnen spelen, dan is dit een van de eerste nummers waar ik een cover interpretatie van zou willen maken:

Ook leuk: Summer Breeze

Nooit geweten of ze bewust een gothic imago hebben aangenomen of dat het eigenlijk een mediading was waar ze voor de lol in mee zijn gegaan. En het zal nu ook altijd wel een mysterie blijven of Steele zijn beroemde naaktfoto echt is, of dat ze een neplul hebben gebruikt.
Maar wat ik wel weet is dat Steele met zijn band een heleboel guilty pleasures heeft achtergelaten. Waarvoor bedankt.. denk ik. R.I.P.

En dan ga ik nu weer Feist opzetten ofzo.

Dit doet me erg denken aan mijn idee voor een recente schilder opdracht:



Behalve die vleugels dan.
Het vast zitten aan de wereld was iets wat ik soortgelijk wou uitvoeren, maar dan met meer 'cyberweirdness'.

Meer werk van Daria Endressen zie je hier.
En hier.

Eden Lake

Een verliefd stel gaat een weekendje weg en probeert te genieten op het strand. Vervolgens komen Britse jongeren in trainingsbroeken en een gettoblaster met grime muziek rondhangen. AAAAAAA! Dit op zichzelf vind ik al een stuk enger dan de gemiddelde horrorfilm. Maar als je niet zoals mij een aangeboren fobie hebt voor hangjongeren in trainingsbroeken, maakt deze film daar verandering van.

Niemand word gespaard in deze film waar het hele ongeval dat in het begin plaatsvind escaleert a la Texas Chainsaw Massacre. Hiermee is Eden Lake bijna té effectief. Je wilt horror, dus je krijgt horror, maar de aanpak van de film is wel erg rauw en redelijk realistisch. Op internet zijn er hier en daar als discussies of de film als flinke maatschappijkritiek bedoeld is, of dat je het gewoon moet zien als een shocker. Waarschijnlijk dat laatste. Maar dat maakt de film wel echt eng.

Niet de perfecte film voor een avondje griezelen met vrienden. Wie graag een avond met de tanden op elkaar en nagels in de bank leuning zit moet hem zeker eens meenemen.



Better run when you hear the sirens coming, I can hear the sirens coming!

Mijn avonturen in Underland

Op aanvraag is hier een review van Alice in Wonderland:
Een echt waardige verfilming van de Alice boeken zal er wel nooit komen, het is vrij a-typisch spul om in film om te zetten. De verhaalstructuur is ongewoon en uiteindelijk slaat het allemaal nergens op. Niet zo raar dat voor de vele adaptaties die de boeken zijn ondergaan een groot deel van het bronmateriaal uit het raam is gegooid om er een logischer geheel van te maken.
Dat is hier ook zo. Enige overgebleven elementen zijn de karakters en ook die hebben een grote metamorfose gehad. Voor de rest doet de film gewoon waar hij zin in heeft en plukt hier en daar nog dingetjes uit de boeken. Het Jabberwocky gedicht was in het boek gewoon een passage, hier is het een belangrijk plot element dat moet resulteren in een episch eindgevecht. "Why is a raven like a writing desk?" was een grappige zin uit het eerste boek, in de film is het gebruikt als catchphrase.



Maar het werkt wel. Ik zou een enorm groot artikel kunnen typen over alles wat deze film niet goed doet (maar dat ga ik niet doen, waarom schrijf ik dit überhaupt? Waarom kan ik geen korte teksten neerpennen?), maar uiteindelijk zou dat geen verschil maken voor de geweldige fantasypret die deze film oplevert. Daarnaast zijn de visuals echt geniaal. Technisch een grote stap vooruit. En dan heb ik het beslist niet over de 3D. De CGI werkt perfect met de live action, zo goed dat je het zelf al geloofd en geen brilletje nodig hebt om je te overtuigen. Van het design moet je maar net houden, maar voor Tim Burton fans (ja, hier zit er een) zit dat wel goed.

En daar mag je nog een interessante verzameling aan acteurs bij optellen. Johnny Depp, Helena Bohem Carter, Crispin Glover (zo'n fascinerende man dat ik eens een post speciaal aan hem zal wijden), Alan Rickman (zijn stem laat letterlijk elke zin goed klinken) en Stephen Fry (een van de meest geweldige personen die we hier op aarde hebben).
Het verhaal is slecht, de pacing niet helemaal goed en de film voelt gehaast. En wat een crapdesign voor de Jabberwocky. Een van de weinige figuren waarbij ik echt wou dat ze gewoon naar de afbeeldingen uit het boek hadden gekeken en past totaal niet in een Burton film. Daarnaast mist het gehele idee van de oude verhalen die op hun eigen manier vooral ook gaan over het toepassen van logica. Oh en Wonderland heet ineens Underland. Vraag mij niet waarom.

Maar dit alles neemt niet weg dat ik binnekort de film weer ga zien en ik thuis alwanhopig op zoek ben gegaan naar een goede camversies om bepaalde scenes nog eens te bekijken. Uiteindelijk heeft de film zijn doel meer dan bereikt. Al wacht ik nog steeds op mijn ultieme Alice verfilming.

Mooi opgebouwde gitaarmuren

Het is alweer een tijdje terug (vorige maand), maar ben naar een concert van de Japanse band Mono geweest. Vooraf wist ik niet zeker of ik er dol op zou zijn aangezien hun meest recente plaat (Hymn to the Immortal Wind) net iets te over-the-top ging in zijn "mooie" composities. Gelukkig werd voor het live optreden het orkest thuisgelaten en werd er plaats gemaakt voor mooi opgebouwde stevige gitaarmuren.



En nu zijn ze een tijdelijke obsessie voor mij. Ik weet erg weinig van post-rock, maar op hun beste momenten kan Mono zich meten met mijn favoriet in het genre: Godspeed You! Black Emperor.
Zelfs hun nieuwe album begin in stil aan te waarderen..

Nujabes

Nog een sterfgeval waar je niet van gehoord hebt.

Japanse electronic artiest Nujabes schijnt vorige maand overleden te zijn in een verkeersongeluk. Ook ik weet het nu pas, maar vind het absoluut vervelend om te horen. Maakte een erg frisse mix van electronic en hip-hop.
Ook maakte hij muziek voor de verrassende anime serie Samurai Champloo.

Beschouw deze post als een tribute en een reminder dat ik snel zijn veel te korte oeuvre in moet duiken.



En hier een opening naar de Samurai Champloo opening theme:
http://www.youtube.com/watch?v=OobUV9q0aDA

Shutter Island

De nieuwe Scorsese. Voor sommige op zichzelf al een argument de film goed te vinden, maar zelf zie ik dat eigenlijk niet zo. Vind hem een erg goede regisseur, maar zijn meesterstatus heb ik nooit zo begrepen. Taxi Driver en Goodfellas zijn sterk, maar inmiddels licht overgewaardeerd.
Deze nieuwste kreeg gemixte reviews en velen vonden het toch niet het meesterwerk dat werd verwacht. Anderen vonden hem weer geniaal. Wat dan toch jammer is aan de positieve reviews is dat deze vooral bestaan uit "Het is een Scorsese, dat zegt al genoeg". Tja.. Bijna als een soort stijlkenmerk zit ik er weer precies tussenin.



De film is half geslaagd. Op een gegeven moment word je helemaal in het verhaal meegezogen en is de film lekker (ouderwets) spannend. Het einde verpest weer een groot deel van wat je al gezien hebt door een plottwist die het hele perspectief zou moeten veranderen. Nu is deze plottwist zo gemaakt dat ook tijdens de presentatie de film nog een kanten op kan gaan, maar hij was uiteindelijk wel enorm voorspelbaar. Daarnaast kom je er dan ook achter dat een aantal van de mooiste scenes die je gezien hebt achteraf voor het verhaal weinig waarde lijken te hebben.

Visueel leek de film wat slordig, maar dat schijnt volgens fans bewuste mindfuck te zijn. Of ik dat nou moet geloven, maar wie weet heeft de aanpak inderdaad wel goed gewerkt. Kon de film het hele middenstuk in ieder geval zeer waarderen en zou hem hiervoor zelfs aanraden, al wil ik bijna aanbevelen om voor het einde de zaal uit te lopen.
Maar ja, het is een Scorsese dus eigenlijk was deze korte recensie helemaal niet nodig. *kuch*

(En mocht er iemand nog steeds twijfelen aan het acteertalent van Di Caprio dan geef ik hem bij deze een terechte klap in het gezicht :) )

Bruce Bickford

Vorige week donderdag wezen kijken naar een presentatie van animatieshorts door Bruce Bickford. Een cultlegende in het animatie circuit die vooral bekend is geworden met zijn stop-motion animaties voor Frank Zappa.



Het bovenstaande filmpje vond ik erg geslaagd, maar over zijn enorme (! echt enorm, schijnt 20 jaar te hebben gekost en is dit jaar pas afgerond) project Cas'l kan ik maar geen mening vormen. Heb er alle respect voor, maar tenzij je het niet erg vind naar tien minuten lange sequenties te kijken waar kleisoldaatjes elkaar neersteken zou ik hem niet gelijk aanbevelen. De film uitzitten is een net iets te vermoeiend proces waarvoor ook gewoon de vormgeving niet interessant genoeg is.

Bruce was zelf ook aanwezig, inclusief zelfgemaakte mini kleibeeldjes die hij te koop aanbood. En aan zijn korte vrijwel nietszeggende antwoorden op alle gestelde vragen is toch wel af te leiden dat hij vooral aanwezig was om wat spullen te slijten. Maar ja, kan je het hem kwalijk nemen? Natuurlijk niet. De man ziet er precies zo uit als je zou verwachten van een doorwinterde stop-motion guru en hem alleen al door de ruimte zien schuifelen is geweldig. Niets minder dan respect!

Worst book yet

*Zucht* Wat heb ik hier goede herinneringen aan..
Of nou ja, eigenlijk zijn het helemaal niet zo'n bijzonder goede herinneringen, maar toch haalt dit boekje de 15 jarige puber in mij weer te boven. Deels vanwege sentiment en deels vanwege waardering heb ik laatst dit boekje bij de stripboer gekocht:



Een comic issue door een van mijn helden uit het verleden: Jhonen Vasquez.
Een man die strips maakt met de meest zwarte humor die je maar kan indenken, maar met een genoeg sillyness waardoor het nog te slikken is. En gelukkig staat veel van het explicite geweld in teken van maatschappij kritiek waardoor het uitsteekt boven flauwe puberale strips zoals je die veel te vaak op het internet vind. Zijn Johnny the Homicidal Maniac collectie groeide zelfs uit tot mijn meest favoriete strip ooit.

Eigenlijk stelt deze issue niet veel voor, maar ik kon hem toch niet laten liggen. Op deze manier heb ik ook al de Bad Art Collection gekocht (waarvan Vasquez de eerste zal zijn om toe te geven wat voor een troep dat is), al was die wel zo over-the-top slecht gemaakt dat het weer erg aanstekelijk werkte.
Fillerbunny is zeker niet slecht maar de titel geeft al weg dat dit figuur eigenlijk bedacht is als pagina vulling. Ik merk daarnaast ook gewoon dat ik deze vorm van humor gewoon een beetje ben ontgroeid. Er zitten nog steeds erg grappige dingetjes in zoals een commerciële T-shirt lijn met daarop de te tekst 'I am unique' maar de grove humor doet het niet helemaal meer voor mij. Daarnaast ben ik zelf gelukkig niet meer zo van het pure doemdenken op de maatschappij. Er is eigenlijk niks mis met een wat meer hoopvolle blik op de wereld hebben.

Deze twee autobiografische pagina's vind ik wel nog steeds er sterk:
Ghost with the black fingers pagina 1
Pagina 2

Lief en volwassen

In de Sp!ts stond een kort artikeltje over Laura Marling. Nu is de Sp!ts niet bepaald de krant voor artikels met diepgang, maar alsnog vond ik het een best inspirerend stukje. Vooral omdat in haar uitspraken bijna tegenovergesteld leken in vergelijking met de meeste artiesten en kunstenaars.
In plaats van het graag kind wil blijven is ze juist altijd al graag volwassen geweest. In plaats van je hele persoonlijkheid bloot te leggen zegt ze meer een voorstander te zijn van afstandelijkheid in haar werk.

Met uitspraken als dat zou je denken dat je met een koele strakke tante te maken te hebben, maar toch.. vind ik haar hartstikke lief.
Deze weide combinaties doen me toch nadenken over hoe ik zelf in elkaar zit over dergelijke zaken. Ik hou niet van onpersoonlijkheid, maar hou anderen het liefst weg van mijn eigen zaken. Ik denk niet dat ik mezelf ooit klaar zal voelen voor volwassenheid, maar vind tegelijkertijd nog steeds dat leeftijdsgenoten zich vaak als debielen gedragen.

Misschien dat chagrijnig en introvert nog geeneens zo'n gekke persoonlijkheid is, blijkbaar kunnen dit toch nog leuke mensen zijn.

Of zoiets.

Inspirerend.

Dus.

Galmende post-punk noise

Dit vind ik een erg gave band. Ze maken een soort galmende post-punk noise en hebben vorig jaar een nieuwe plaat uitgebracht. Heb ze toen ook live gezien, geweldig goed optreden.

Hier een van de nummers (met helaas haperend geluid, dus moet je zelf maar een goede versie van het net vissen):


In mei ga ik ze weer live meemaken in Tilburg. Ik kan iedereen aanraden om ook te gaan (oordoppen worden aangeraden).

Sea Within a Sea

Een van de mijn favoriete nummers van vorig jaar en een van mijn favoriete bands op dit moment. Vorige maand zag ik ze live, erg leuk!
Eerst maakte ze nog echte horror punk, nu gaan ze meer richting de goth, new wave, post-punk, shoeage.. je begrijpt het wel.

En ik schijn af en toe op de zanger te lijken. Hmm..

R.I.P. Mark Linkous

De start van dit blog begint de dag na het weekend waarop Mark Linkous, frontman van de band Sparklehorse, zelfmoord pleegde door zichzelf in zijn hart te schieten. Misschien komt het omdat ik kranten en nieuwssites niet goed genoeg bij hou, maar ik hoor er om me heen nagenoeg niks over. Vind het daarom toch zeker iets om bij stil te staan.



Nu ken ik eigenlijk veel te weinig materiaal van Sparklehorse, maar de songs die ik gehoord heb vond ik ontzettend goed. Vreemd genoeg kreeg ik afgelopen week ook ineens zin om meer van hun muziek op te zoeken, maar niet meer gedaan. Ik wil mezelf dan ook niet bepaald een fan noemen, maar mijn wereld staat nu toch wel wat ondersteboven.

R.I.P. Mark. De wereld heeft je muziek goed kunnen gebruiken.
Je zou als over emotionele man bijna bang worden voor je eigen gevoeligheid..



(of je kunt naar dit nummer luisteren, om echt depressief te worden)